Þessi önn er að verða búin. Bara sisvona leið hún. September, október, nóvember.. og svo desember. Ég sekk svo djúpt ofan í námið mitt að ég gleymi oft að líta í kringum mig. Ég er alltaf á hundrað. Svo koma þessi móment, inni á milli námskeiða þar sem ég sé allt í kringum mig. Hvað allt er í rusli, að ég hef ekki þvegið þvott svo vikum skiptir, hef algjörlega gleymt því að fara í ræktina og hef örsjaldan eldað mér mat. Allt líður bara einhvern veginn. Ég held bara að ég sé dauðhrædd við að útskrifast. Ég hlakka svo til en kvíði svo fyrir á sama tíma. Því þá er þetta búið og já, þá er þetta búið. Gott og vont. Því, hvað tekur við? Ég á örugglega erfiðast af öllum að vita ekki hvað tekur við. Mér finnst hugmyndin um það frábær, að allt sé bara opið og ef ég vil fara í sjálfboðaliðastarf í Suður Afríku eða vinna í tískunni í París þá get ég það. Þá get ég farið í heimsreisu eða til Hawaii í frí. En ég er dauðhrædd við það. Það er eins og að horfa fram í neðanjarðargöng og sjá bara svart. Því bókstaflega veit ég ekkert hvað ég mun gera eftir akkúrat ár, eða hvar ég verð. Því það er akkúrat það sem maður vill vita og sjá. Og hlakka til. En ég sé bara svart! Ég hef verið að ímynda mér að ég muni vinna mér inn pening um sumarið og fara svo í internship eða mögulega vinnu í París næsta haust. En kannski ætti ég ekkert að vera stressa mig. Sama hvað, þá allavega útskrifaðist ég úr fatahönnun. Eitthvað sem mig langaði alltaf að gera.

Ég er líka að nýta tímann. Horfa í kringum mig þessa síðustu mánuði áður en ég sekk algjörlega ofan í útskriftarsýningar-undirbúning. Ég ætti að hafa kveðjupartí í febrúar því þið munið örugglega ekki sjá mig fyrr en í enda apríl.

Já. See you all in the journey to the middle.


Úr Accessories kúrsnum sem var að ljúka. Við hönnuðum slatta af allskonar aukahlutum og þurftum þar af að búa til 5 prótótýpur og þetta er ein þeirra sem ég gerði. Þetta er semsagt skór sem ég kæddi með leðri og stíliseraði eftir hönnuninni minni.

 Þá er ég komin heim í hversdagsleikann eftir hreint út sagt æðislega ferð til London. Það er ótrúlegt hvað það gefur manni að skreppa aðeins út frá Íslandi þó ekki í nema nokkra daga. Þó veðrið hafi ekki verið það ólíkt Íslandi þá var samt gott að komast í aðra menningu, gaman að hlusta á breska hreiminn allan daginn og tala nú ekki um að bara kúra og gera ekki neitt á Marriott, sem er æðislegt hótel. Á rúminu okkar voru 6 koddar, endalaust af lökum, sæng og teppum, sjónvarp fyrir framan rúmið (sem var inní skáp sem maður gat opnað), þægindastóll, te og bollar, ókeypis sjampó og allur sá pakki og allt bara súper kósí.

 

En það fyrsta sem við tókum eftir þegar við komum til London var hve ótrúlega hljótt var í neðanjarðarlestunum. Enginn sagði neitt. Ég sá alveg svart og hvítt á milli neðanjarðarlestanna í New York og London. Í New York er allt fullt af lífi, allir að tala sama hvort þeir þekkjast eða ekki, fólk syngur eða dansar og hvaðeina, en í London þá sitja allir sem fastast, stara fram fyrir sig eða niður og lesa blaðið. Þvílíkt reglu og kurteisisfólk, eiginlega aðeins of mikið. Plús það að þurfa alltaf að standa hægra megin í rúllustigunum. Bretar og þeirra raðir.

 

Fyrsta kvöldið var Bonfire Night, kvöldið sem einhver reyndi að sprengja upp þinghúsið en tókst það ekki og í tilefni þess er skotið upp flugeldum, jibbíí! Það var samt flott og allir voru alltaf með þessi blóm á jökkunum sínum, til að heiðra fyrrv. hermenn.. held að það var útaf Day to remember, sem var 8. nóvember. Áhugavert áhugavert. Allir voru með svona blóm, fréttamenn, venjulegt fólk... við líka!

Annars var ferðin bara mix af slökun og verslunarferðum. Fórum á Oxford Street og sáum þvílíku jólaskreytingarnar sem þar eru útaf A Christmas Carol myndinni sem var að koma út með Jim Carrey. Langaraðsjálangaraðsjá. Frekar fyndið samt hve neyslan gengur í hringi, fólk sem verslar á Oxford Street sér jólaskreytingar í stíl við Christmas Carol og sér myndir af Jim Carrey og langar því að sjá myndina og kvikmyndaframleiðendur græða á jólunum. Virtist eins og jólin væru ekkert nema akkúratt það að versla jólagjafir og horfa á jólamyndir.

 

Við fórum nokkrum sinnum á ódýran veitingastað sem var í grennd við hótelið okkar, sem var btw. í mesta viðskiptahverfi London. Þarna var Lehman Brothers sem var fyrst til að fara á hausinn við upphaf kreppunnar, og endalaust af jakkafatafólki sem fannst við örugglega vera algjört ruslafólk! En já, veitingastaðurinn var góður þar sem við tókum Bretann á þetta og fengum okkur fish ‘n chips, egg ‘n bacon og svo hamborgara síðasta kvöldið. Það var lítið vit í að fara eitthvað fínt út að borða því mig langaði nú frekar að eyða þeim peningum í föt! Og einhver föt keypti ég nú, and it felt goood.

 

Ég ætla ekkert að fara út í nein smáatriði nema það að ferðin var æðisleg, auðvitað allt of stutt en ég hefði getað verið þarna endalaust ef Kyoko hefði nú komið með. 

 Víh! Við fljúgum til London í fyrramálið. Ég var seinast í London fyrir 2 árum síðan. Fyrir hrun. Áhugavert. Þarna var ég þar sem Íslendingar voru að eigna sér allar helstu verslanir í London og ég hafði í raun ekki hugmynd um það. Kannski vissi ég af einhverjum, en ég held að mér hafi aðallega verið alveg sama. Nú hafa Íslendingarnir misst allt í borginni og maður vogar sér varla að segjast vera Íslendingur. Takk strákar.

En samt sem áður, tökum við 6 ára afmæli okkar með "fyrir hrun" stæl og gistum á hinum virta Marriott hóteli, þetta Marriott er rétt fyrir utan central London þannig við munum aðallega vera bara að slaka á og njóta þess að vera á fínu hóteli. Allavega þegar við vorum á Marriott í Róm var það fínasta hótel sem ég hafði nokkurn tímann gist á og þá fengum við svítuna án þess að spyrja þannig ég hef svo sannarlega góða reynslu, vonandi verður þessi gisting líka eins góð.

Það verður gott að komast örlítið í burtu. Bara rétt til að halda geði. Ég hef einhvern veginn gert þetta seinustu ár. Hef alltaf farið til útlanda á nokkra mánaða fresti. Það er bara einhvern veginn fast í mér. Það var orðið óbærilegt áður en ég fór til New York. Þá fór ég ekkert í 10 mánuði! Getur það verið? Vá. Það er langur tími. Áður fór ég frekar reglulega, London... París... bakpokaferðalag... næs. Alltaf gaman að fara til útlanda. Ég held samt að það sé kominn tími til að ég fari að fara lengra út í heim.

Annars heldur skólinn áfram sinn vanagang. Ég fór í Haute Couture kúrsinn sem gekk ágætlega, en hefði viljað fá meira út úr honum. Svo á eftir honum var þessi frábæri kúrs með Harley Hughes þar sem hann kenndi okkur að gera karlmannafatnað. Það var geðveikt gaman og gaman að fá nýjan kennara. Svo núna er ég í frekar löngum kúrs, 4ra vikna þar sem við erum að hanna aukahluti eða s.s. accessories. Ég hef aldrei fílað að hafa mikið af aukahlutum þannig ég bjóst ekki við að fíla þennan kúrs en annað kom einhvern veginn í ljós. Það er meira í aukahluti spunnið en bara hálsmen eða hattar. Töskur, hanskar og skór kallast líka aukahlutir. Ég nýt mín helst í að hanna það held ég. En ég ætla að nýta tækifærið í London og fara fókusera meira á aukahluti þegar ég skoða í búðum. Jeij! Heimavinnan mín felst í að skoða í búðum! Loksins! Meh... annars ætti ég nú að vera heima hjá mér að læra, hehemm...

Vonandi get ég slakað aðeins á í jólafríinu. Tori Amos er að fara gefa út jóladisk þannig ég er virkilega spennt að heyra hann, hún hefur aldrei gefið út jóladisk þannig ég mun svo sannarlega njóta þess að fara í jólafrí, setjast með heitt súkkulaði og hlusta á jólalög. Hljómar bara vel. Hljóóómar vel. Jú, kannski maður fari bara að hlakka til jólanna. Svona örlítið.

Önnin er svo fljót að líða. Það er gott, held ég, þar sem ég þoli ekki þetta myrkur, þennan vetur, kuldann og leiðinlega veðrið. Vá hvað ég sé aldrei eftir að hafa keypt þessa rándýru 66°N úlpu á veturnar. Maður á að klæða sig eftir veðri. Maður gleymir því svolítið oft á Íslandi. Een, þó ég haldi enn í einhverja gloríu að hafa verið í New York þá þykir mér samt vænt um þetta skítaland, hehe. Þrátt fyrir kreppu, veðrið og allt. Frekar ruglað. Enda er þetta einstök eyja. Fyrir flestum öðrum í heiminum er Ísland nánast það norðasta og lengst í burtu í heiminum. Allavega var fólk frekar sjokkerað þegar ég sagði þeim frá því að Ísland væri bara í 5 klst. fjarlægð frá New York með flugvél. "Hm... kannski maður ætti bara að skella sér." - sögðu þau þá. En fólk heldur líklegast flest að við séum bara eins á Grænlandi. Svona eiginlega "nema Ísland er grænt og Grænland er hvítt?" Blah... 

Fór í Haute Couture, tveggja vikna námskeið og það var alltílagi. Mér finnst viðfangsefnið spennandi; ég meina, Haute Couture er svo svakalegt dæmi en það einhvern veginn varð aldrei svakalegt collection hjá mér. Það endaði sem ágætis collection og ég fékk fína dóma en ég varð aldrei spennt fyrir ferlinu. Langaði helst bara að klára þetta og gera eitthvað annað. Núna er ég samt í spennandi kúrs, sem kallast Menswear/Sportswear með þessum breska kennara sem heitir Harley Hughes. Hann hefur verið að vinna hjá Margiela og var núna seinast yfirhönnuður yfir karlalínu Yves Saint Laurent. Váááh. Vá. Þannig hann veit hvað hann er að tala um. En hann er svo rosalega rólegur, down to earth og lítur svo alls ekki stórt á sig. Hann einhvern veginn skilur hvernig það er að vera á byrjunarpunkti, alast upp í burtu frá allri tísku og fara burt í einhvern brjálaðan tískuheim sem París er. Ég fer á fyrirlestur hjá honum á morgun sem hann mun halda fyrir skólann, það verður líklegast mjög áhugavert. En semsagt, ég er að gera þessa karlalínu og það er bara einhvern veginn að ganga upp. Það var ekki erfitt að þróa það áfram eins og Haute Couture línuna, þetta bara varð til, náttúrulega úr researchinu mínu. Frekar næs.

Svo án þess að jinxa neitt er ég að gera dansbúning fyrir þessa sóló danssýningu sem verður í næstu viku. Ég er ennþá bara í hönnunarferlinu og á eftir svona að negla niður það sem ég ætla að gera en ég vona að dansarinn fíli þetta. Annars er ég í tómi tjóni og veit ekki hvað ég á að gera. Maður verður bara að treysta sjálfum sér, eins og í öllu.

Við erum búin að panta gistingu í London, á Marriott hóteli sem er aðeins fyrir utan borgina. Ég fíla það í tætlur. Þegar við Alexander fórum með Villa og Sunnu til Ítalíu vorum við eina nótt á Marriott hóteli í Róm og það var geeeeðveikt. Geðveikur morgunmatur, sem var bara konunglegasta buffet sem ég hef séð, æðisleg rúm, æðislegt bað, æðislegt allt. Vona bara að það verði eins næs núna. Ekki nema 3 vikur í þessa ferð!

Ég ætti að fara sofa, langur dagur á morgun. 

 Ég trúi því varla að það eru nánast 2 vikur síðan tískusýningin var. Mér finnst eins og hún hafi gerst í mesta lagi í seinustu viku. Ég er svona ennþá að reyna halda í dýrðina, held ég. Maður heldur nú ekki tískusýningu á hverjum degi og annað, maður saknar kennara síns ekki á hverjum degi! Declan var virkilega góður kennari, mér datt ekki til hugar að skrópa eða koma of seint í tíma til hans og hvað þá að læra lítið eða ekkert heima, ég hefði aldrei þorað því! En svo er hann svo blíður náungi! En hann flaug til Parísar daginn eftir sýninguna þannig .. "it was good while it lasted!" Vonandi koma bara fleiri gestakennarar. Alltaf gott að fá nýtt sjónarhorn og álit.

Skóli skóli skóli. Ég tala um lítið annað þegar ég blogga. Þetta svosem tekur allan tíma manns þannig það kemst ekki mikið annað fyrir, nema...

Ég er að fara til London í byrjun nóvember!!!

Það er svolítið eins og að fara 2 ár aftur í tímann því við Alexander fórum á mjög svipuðum tíma til London þegar ég var á 1. ári í LHÍ, að halda uppá 4. ára afmælið okkar, HAHA, 6 ár núna! Beat that! Það er samt orðið helmingi dýrara þar núna en við eigum líklegast helmingi meiri pening núna heldur en fyrir 2 árum þannig þetta reddast! :D ... hm... þegar ég hugsa um það þá fór ég í hring. Sumarið fyrir 2 árum síðan fór ég til New York... í sumar fór ég til New York... fyrir 2 árum fór ég til London í nóvember... núna fer ég til London í nóvember! SPES. Ég þarf virkilega að fara breyta til og fara til Japan, Taílands eða Indlands. Eða Hawaii. Eitthvað krassandi!

Ég veit ég veit.. ég á við ferðavandamál að stríða. Ég er einhvers konar travelaholic eða traveljunkie. Það versta fyrir mig væri að vera á sama staðnum í heilt ár og fara ekki í eitt ferðalag. Ferðalag þarf ekki einu sinni að vera til útlanda. Ég þarf bara alltaf að komast einhvert í burtu með ákveðnu tímabili. Það er annars frekar slæmt ef maður getur ekki verið á landinu í 3 mánuði.. eh... þetta er 5 vikan síðan ég var í New York og það eru 6 vikur í London... jafnt og 11 vikur... 2 mánuðir og 3 vikur.. ég veit ... I have a problem.. 3 mánuðir eru nú samt alveg hellingur.. ehh... ee...

Það styttist og styttist í að námið mitt verði búið. Mér finnst það hræðilegt. Eiginlega bara ekkert gaman! Júh, auðvitað er það spennandi, ný tækifæri, get gert það sem mér sýnist, farið að vinna, ferðast og jafnvel einhvern námskeið eða master.. en það er svo ótrúlega kósí að vera í LHÍ. Auðvitað hellings vinna en það er bara svo gaman að vera skapa og alltaf vera að skapa fyrir sjálfan sig og læra svo manni gangi betur í næsta kúrs. Þegar ég fer að vinna þá fer ég að skapa fyrir einhvern annan. Ég get það svosem alveg en það er bara öðruvísi. Það er að segja ég fæ vinnu tengt fatahönnun! Júh, á einn eða annan hátt, líklegast ekki á Íslandi en einhvers staðar úti. Útí geimi. Ætti nú auðvelt með að hanna chic geimbúninga...

Allavega, ég er farin í bað. Elísabet, bloggaðu eða ég tek í lurginn á þér. Hvernig á ég annars að fylgjast mér þér þarna doing your thing in the big world? Að hóta Alexander virkar ekki, trust me, I know! :D

Aaand I'm out.

 Nú er tískusýningin að baki og hún gekk ótrúlega vel. Það megið hafa samviskubit þið svokölluðu vinir mínir sem mættu ekki!

Hún var föstudaginn 12. september og mest allan daginn vorum við Erla að redda hinu og þessu fyrir sýninguna sjálfa. Ná í rauðan dregil, fara með hann á Austur, fara með fatahengi þangað, fara með fötin þangað, redda síðustu atriðunum og svo handsauma falda og ýmislegt skemmtilegt. En sem betur fer var ekkert stress, við gerðum þetta allt í góðum fíling og allt small saman á endanum. Sýningin heppnaðist mjög vel, það voru 12 outfit og fyrir þau höfðum við 12 módel þannig það var engin skipting = ekkert stress. Fyrir minn part verð ég að segja að við vorum með créme de la créme af módelum á Íslandi þannig öll outfittin litu geðveikislega vel út. Það er ótrúlegt hvað það gerir fyrir fötin að hafa eina 180 á hæð og skinny skinny skinny í fötunum. Þannig við munum pottþétt hafa þessi módel á útskriftarsýningunni og nokkur önnur :)

Núh, það er ótrúlegt útaf fyrir sig að þessi kúrs var bara 3 vikur og við náðum allar að gera a.m.k. 2 outfit. Þetta gaf manni mun meira sjálfstraust fyrir útskriftarsýninguna og sýndi að ef maður getur gert flotta tískusýningu á 3 vikum þá getur maður sko gert útskriftarsýningu á 2 og hálfum mánuði. Þannig nú er bara framundan fleiri skemmtilegir kúrsar, vonandi ekki intense samt og svo ætla ég bara að reyna vinna og safna fyrir útskriftarsýningunni.

Læt nokkrar myndir hér af þessari fabjúlús sýningu þó þið séuð auðvitað búin að sjá þetta flest á facebook.

          

     

 3ja vikan á Íslandi.

Ég hef aldrei verið eins óspennt fyrir vetrinum, sem árstíð. Ég sakna sólarinnar í New York. Ég er engin sólarmanneskja en það var eitthvað sem einfaldlega dó innra með mér þegar ég kom heim í myrkrið! Myrkrið hefur aldrei verið vandamál fyrir mig á Íslandi, síður en svo. Sólin hefur verið meira vandamál á sumrin þegar maður getur ekki sofið út vegna þess að sólin skín nánast allan morguninn. Kannski var ég orðin of heimakær í New York! Gott að koma heim my ass! Ekkert sérstaklega spennandi að koma heim í íslenska veðrið eins og það hefur verið undanfarnar vikur. Sumarið var einfaldlega of stutt!

En ég hef ekki stoppað í skólanum síðan ég kom heim. Okkur var hent í 3ja vikna námskeið sem felst í því að velja sér hönnuð (Balmain, Rick Owens eða Margiela) og gera research, skissa og að lokum velja 2 outfit sem á að sauma fyrir tískusýningu. Ég valdi Balmain sem einkennist núna af svona rocker chick, chic, tailored, skinny, sexy fötum. Engin íslensk orð sem einkenna Balmain! :D Nú eru svo síðustu dagar námskeiðsins og tískusýningin er á föstudaginn 11. september kl. 21 á efri hæð Austur. Þetta verður ekkert stórt eins og á Nasa enda verða bara 12 outfit. En allir eru að gera mjög flotta hluti þannig þetta verður örugglega mjög flott sýning!

Við erum búnar að hafa gestakennara í þessu námskeiði sem er frá Írlandi og hann er æðislegur kennari. Hann gefur sér tíma fyrir okkur og vill svo mikið hjálpa okkur í að gera flotta sýningu en ekki flókna því 3 vikur til að sauma 2 outfit og sýna á tískusýningu er í raun bara kraftaverk til að byrja með! En hann er rosalega klár og hefur unnið fyrir stóra hönnuði eins og Balenciaga og Dolce & Gabbana.

Þannig að seinustu vikur hefur lítið annað gerst en undirbúningur fyrir þessa sýningu, margar bíóferðir, eyðsla á peningum í efni og mat og þetta vanalega sem gerist þegar ekkert annað er til nema skólinn. En eins og þetta er nú alltaf geðveikt gaman þá get ég ekki beðið eftir að þetta sé allt afstaðið og ég get slakað á og hugsað hvað þetta gekk nú vel og var gaman!

 Síðasta bloggið fyrir heimferð. Váh. Fimm vikur hafa liðið hjá og ég er að fara heim. Mér finnst ekkert langt síðan ég kom hingað, en samt þegar maður horfir tilbaka og allt sem maður gerði og hvernig ég var að vinna á hverjum degi þá veit ég að þetta voru fimm vikur og þær voru virkilega góðar. Fyrstu tvær vikurnar var ég með Alexander og hann naut þess að skrifa, sjá New York og ég vann á daginn og við gerðum oft eitthvað skemmtilegt á kvöldin og um helgar. Eins og ég gleymi því aldrei þegar við vorum að labba heim frá Empire State Building og allt í einu byrjaði að hellirigna og við vorum ekki með regnhlífar og hlupum í rigningunni skellihlæjandi. Það var algjörlega eins og úr kvikmynd. Eitt af þessum fullkomnu mómentum. Og þegar ég þurfti að kveðja Alexander fyrir framan íbúðina okkar, ég á leiðinni í vinnuna og hann á leiðinni í subway með ferðatöskuna uppá flugvöll. Þegar maður labbar í sitthvora áttina og vill ekki hætta að horfa tilbaka.

 

Svo komu 3 vikur þar sem ég bjó á The Webster með Birtu og við hittumst alltaf í morgunmat og kvöldmat og maður er alltaf að gera eitthvað. Þegar ég fór á djammið með Birtu var alltaf fáránlega gaman og við lentum í furðulegustu aðstæðum og fórum á geðveika staði þar sem við skemmtum okkur frábærlega.

 

Dagarnir sem ég vann, taldi niður dagana en naut þess samt að hitta fólkið í vinnunni, kynnast nemunum betur, gera furðulegustu verkefni eins ómerkilegt og þau gátu nú verið voru sum heldur skárri en alltaf var best að fara í hádegismat með nemunum og spjalla jafnvel lengur og koma úr hádegismat hálftíma of seint því enginn tók eftir því. Eða fara í sendiferðir, hlusta á ipodinn, labba um New York, sjá fólkið og sjá oft eitthvað nýtt eins og þegar það var verið að taka upp kvikmynd á 39^th street og það voru fullt af sendiferðabílum sem stóð á “crew only.” Það er svo margt sem gerist sem maður fattar ekki að segja frá einu sinni.

 

Ég er að reyna að pakka og á 15 mínútum tókst mér að pakka flestu niður í tvær töskur. Þetta passar held ég bara nokkuð vel en hvort þetta er undir 46 kílóum... það bara hlýtur að vera. 46 kíló er hellingur í fötum og skóm talið ^^

 

Ég mun sakna þess að vera hérna. Ekki spurning. En ég á fallega kisu, kærasta, fjölskyldu og vini heima sem verður gaman að hitta og ég get alltaf komið aftur til New York. Ég kom og fékk það sem ég vildi. Ég vann hjá Anna Sui, fékk letter of recommendation og keypti mér slatta af fötum og skóm. Fullkomið. Sjáumst í kuldanum! Get ekki beðið því akkúrat núna er ég að svitna svo mikið að mig langar að búa í sturtunni!

 Seinasta heila vikan mín í vinnunni og líklegast sú dramatískasta. Anna tók sig til einn daginn og skammaði aðstoðarhönnunina og sníðagerðafólkið með því að öskra á það að ekkert væri á áætlun, að teikningarnar væri barnalegar og að enginn ynni frameftir. Þegar hún var öskrandi í minni deild þorði ég ekki einu sinni að horfa upp enda voru öskrin ekki ætluð okkur nemunum heldur aðstoðarhönnuðum en enginn svaraði henni. Eins og það væri venjulegt að taka smá kast mánuð fyrir sýningu. Spes.

 

Nú, í þessari viku fór ég oft í hádegismat með Sophie og Stefanie, sem eru frá Taívan og Þýskalandi. Þær eru mjög næs og við erum svona alþjóðlega pakkið í hönnunardeildinni þannig við svona fórum að hanga saman bara náttúrulega á meðan ameríska pakkið heldur sig saman. Svona er þetta bara. Við förum alltaf í Bryant Park að fá okkur hádegismat og sitjum í skugganum og það er virkilega kósí alltaf því við höngum oft lengur en klukkutíma því við vitum að enginn tekur eftir því ef við erum í einn og hálfan tíma.

 

Svo kom stóra kvöldið. Tori Amos tónleikarnir á fimmtudagskvöldinu. Ég fór ein, enda fannst mér ég vera eina manneskjan í heiminum sem hlustar á þessa tónlist þannig ég ákvað að fara ein og njóta þess að heyra uppáhalds lögin mín. Ég tók lest og að koma inn í Radio City Music Hall er bara fáránlegt. Þetta er svo stórt og konunglegt. Það blasti við mér þvílík mannmergð og allir að fá sér að drekka eða kaupa sér boli og allt var einhvern veginn miklu fínna en á tónleikum á Íslandi, t.d. í Laugardalshöllinni. Allt er teppalagt og með risa gluggatjöldum sem ná yfir 3 hæðir upp í loft og bara ótrúlega fallegt. Ég finn sætið mitt og ég var sko á 3. hæð/3. svölum (sem er hæstu svalirnar) í röðinni sem var lengst frá sviðinu. “Úff” hugsaði ég, “á ég eftir að sjá eitthvað?” En svo sest ég niður og við blasir allt sviðið frá toppi til táar og fallegasta svið sem ég hef séð með risavöxnum gluggatjöldum.

 

Upphitunarbandið byrjar sem kallast One Eskimo og þeir voru æðislegir. Krúttlegir bretar að spila flotta tónlist og ég ætla pottþétt að ná í tónlistina þeirra. Þeir spiluðu bara í hálftíma eða svo og þá hófst biðin eftir Tori Amos. Hún byrjaði um hálftíma síðar og vá, þvílík kona, þvílíkur tónlistarmaður. Hún kemur fram í síðkjól sem er samt opinn niðri að framan þar sem hún er í svörtum leggings. Virkilega flott outfit fyrir tónleika og hún sýnir sig og dansar við tónlistina og svo sest hún við píanóið. Hún spilar af svo miklum krafti og röddin hennar er svo falleg að það er ekki eðlilegt. Í gegnum tónleikana táraðist ég þegar ég heyrði uppáhalds lögin mín sem ég kann algjörlega utan að og hef hlustað á síðastliðin 7 ár. Lög sem jafnvel gerðu mig að manneskjunni sem ég er í dag og hafa fylgt mér í gegnum margar tilfinningar og upplifanir. Og það besta var, að áhorfendurnir skildu mig, þeir voru að upplifa það sama. Táruðust þegar ég táraðist, öskruðu þegar uppáhalds lögin þeirra komu sem voru líka mín uppáhalds lög og ég held bara að ég hafi aldrei notið tónleika eins og ég gerði þetta kvöld. Ég sat í makindum mínum í góðu sæti, sá hana hreyfast og spila á sviðinu og umfram allt heyrði tónlistina hennar. Ljósashowið var það besta sem ég hef nokkurn tímann séð, með virkilegan karakter sem fylgdu lögunum á fullkominn hátt og tónlistin, píanóið, söngurinn var betri en á diskunum. Hún greinilega lagar mjög lítið í hljóðveri og þá alls ekki röddina því röddin var alveg eins og betri því ég var að heyra hana syngja í alvörunni.

 

Svo þegar tónleikarnir voru búnir um miðnætti ætlaði ég að labba heim og labba fyrir hornið og þá sé ég slatta af fólki vera að bíða við einhverjar bakdyr. Ég hugsa “Afhverju ekki?” og tjékka á þeim og býð hjá þessu fólki í um 30 mínútur en hugsa á endanum þegar ég sé mann vera að koma með pítsusendingu að það er frekar langt í að Tori Amos komi út. Þannig ég ákvað að fara bara heim, enda vinna daginn eftir. En það merkilega við að bíða þarna með þessu fólki að þau voru öll die hard aðdáendur og voru því alveg eins og í Almost Famous. Höfðu sé Tori Amos á mest öllum tónleikaferðalögum hennar, vissu allt um hana og lögin hennar og höfðu jafnvel hitt hana. Einn gaur var mjög fyndinn og sagði við annað fólk “Yeah, Tori’s a sweatheart, I can tell you from experience.” Haha, voðalega að monta sig að hafa hitt hana.

 

Svo kvöldið eftir eru tónleikar með Emílíönu Torrini sem við Birta förum á ásamt Sophie, Stefanie og Michelle úr vinnunni og Þórhildi, au pair sem er nýkomin til New York. Það var náttúrulega geðveikt að sjá Emilíönu á tónleikum og hún spilaði öll frægustu og vinsælustu lögin af seinustu 3 plötum og ég þekkti öll lögin hehe. Hún er rosalega krúttleg á sviði og með mjög íslenskan hreim og vandræðaleg en krúttleg þegar hún er að tala. Þeir tónleikar voru í minna lagi í meiri Nasa stemningu en við fengum rosalega góð sæti þar sem við gátum pantað okkur hvítvínsflösku, fengum okkur nachos og höfðum það gott á meðan við vorum að hlusta á frábæra tónlist.

 

Nú er bara eftir örfáir dagar í New York en ég er farin að hlakka til að koma heim og knúsa Alexander og Kyoko. Svo hlakka ég rosalega til familíu grillveislunnar sem verður algjör afmælisveisla enda eigum við svo mörg afmæli í júlí og ágúst. Það verður virkilega kósí.

 Vikan leið eins og vanalega en hún var töluvert auðveldari en aðrar. Flesta daga fékk ég að fara fyrr heim, eins og um 17.15 eða 17.30 en seinasta föstudag fékk ég að fara heim kl. 14.00 sem var næææs. Anna Sui og Thomas fóru nefnilega seinasta fimmtudag til San Fransico því Anna þurfti að taka á móti einhverjum verðlaunum og um leið og þau voru farin í lyftuna breyttist andrúmsloftið. Allt í einu fóru allir að hlæja og djóka og vera kærulaus og hafa læti. Það er ótrúlegt. Svo á föstudagsmorgun mætti ég, kæruleysislega seint (eins og ég geri alltaf) því enginn tekur sérstaklega eftir því. Ég fór í eina sendiferð sem tók svona 40 mín. og svo eftir það var mjöög lítil að gera. Við töldum einhverja boli og svo fóru bara allir hönnunarnemarnir að lesa og ég líka. Amber, aðstoðarhönnuður sagði að við værum eins og lítill Anna Sui leshópur og ættum að gera eitthvað skemmtilegra eins og að lesa í garðinum (Bryant Park) eða fara versla eða eitthvað. Hún spurði hina aðstoðarhönnuðina hvort eitthvað yrði að gera fyrir nemana í dag og flestir sögðu nei þannig við fengum bara að fara. Ég þurfti reyndar að vinna á front desk frá 1:00-2:00 (sem felst aðallega í því að lesa og svara símanum ef hann hringir sem hann gerir mjög sjaldan). Þannig við fórum í hádegismat, ég vann til 2 og fór svo bara í Bryant Park að lesa meira. Það var ótrúlega næs.

 

Svo kom helgin og við Birta eyddum laugardeginum í Soho, Little Italy og Chinatown að skoða fínar búðir. Það var svakalega heitt en mjög gaman að labba um þessi hverfi. Þau eru svo svakalega ólík Midtown, maður heyrir í sjálfum sér hugsa sem gerist ekki í mínu hverfi. Áður en við fórum til Soho fórum við reyndar á 5^th avenue í Tiffany’s þar sem ég keypti afmælisgjöfina mína frá mömmu og pabba. Hálsmen sem er í laginu eins og slaufa. Úr Tiffany’s! Ég fékk lítinn bláan kassa með hvítri slaufu og allt! Mér fannst það algjört æði og draumur rættist þar og nú.

 

Á laugardagskvöldinu fórum við svo á djammið. Fyrsta djammið í New York. Við fórum til Queens og ætluðum að hitta stelpur frá Taívan og Þýskalandi sem eru nemar hjá Anna Sui. Við komum til Queens, förum á staðinn sem við ætluðum að hittast sem var svo einhver svaka rave partístaður. Við hittum aldrei stelpurnar en hittum í staðinn eitthvað fólk sem var að dansa í kringum okkur. Fólk sem var frá Barcelona, Kólumbíu, Suður-Kóreu og New York. En þau töluðu öll spænsku. Þegar rave partíið var búið sem var mjög snemma, um 21 bjóða þau okkur með á næsta stað sem þau ætla, sem kallaðist bara Beach Party. Við löbbum með þeim um Queens í örugglega 20 mínútur, spjöllum og það er voðalega gaman en mjög þreytandi fyrir fæturnar. Svo þegar við komum á staðinn vilja öryggisverðirnir ekki hleypa neinum af okkur inn því við erum ekki með bandarísk skilríki. Þeir sögðu að við þyrftum að vera með vegabréfið okkar til að komast inn! Einmitt! Eins og einhver myndi taka með sér vegabréf á djammið einhvers staðar. Þannig við förum með þeim í leigubíl til Manhattan aftur. Við komum á Upper East Side á Manhattan og förum á eitthvað svakalega fínt hótel þar sem við förum framfyrir röðina (því einn af gaurunum þekkti greinilega einhvern) og á svona bar inni á hótelinu. Allt var alveg svakalega flott og algjör lúxus og þá byrjar það. Einn af gaurunum byrjar að bjóða okkur drykki. Við drekkum og drekkum í kósí sófum og spjöllum mikið við gaurinn og aðra stelpu sem hét Mia. Eftir það förum við aftur í leigubíl niður í Soho á sömu götu og við höfðum verið um daginn nema núna var allt í partífíling. Enn og aftur er borgað fyrir okkur í leigubíl og við löbbum framfyrir röðina og inn í einhvern klúbb nema þá erum við Birta komnar með plan. Að fara inn í klúbbinn og stinga þau svo af. Því við vorum orðnar mjög þreyttar í fótunum enda á ofur hælum og búnar að vera á fullu allan daginn. Þannig við förum inní klúbbinn, segjumst ætla að fara á klósettið og löbbum út og í næsta metró sem við finnum. Sem betur fer vissum við alveg hvar næsta metró var því við höfðum farið nákvæmlega sömu ferð heim um daginn. Þannig við píndum okkur til að labba á háu hælunum í metró og svo heim og komum heim alveg búnar á því. Neinei, svo finn ég ekki lykilinn minn að pósthólfinu þar sem við eigum alltaf að geyma lyklana okkar. Vúhú. Frábært. Ég fæ lykilinn minn í móttökunni og kemst loksins í dásamlega rúmið mitt til að sofa.

 

Ég hefði aldrei getað giskað að kvöldið hefði orðið svona viðburðarríkt. Þar sem við fundum ekki stelpurnar á rave staðnum þá hefðum við líklegast farið heim ef við hefðum ekki hitt þetta fólk. Hljómar mjög heimskulega að treysta bara einhverju random fólki og fara með þeim hvert sem þau eru að fara en þau voru mjög ábyrg allan tímann og alltaf að passa okkur þannig ég hafði aldrei áhyggjur. Þannig djamm í New York? Örugglega betra en á Íslandi!

 Í dag varð ég 22 ára. Tveir tveir. Tuttugu og tveggja. Ég vaknaði í einhvers konar þunglyndiskasti. Mig langaði ekki að upplifa þennan dag hér. Þegar ég vaknaði var rigning úti. Við Birta höfðum planað að labba niður 5^th avenue og fara í picnic í Central Park. Í grenjandi rigningu virtist það ekki vera geðslegt þannig við hengum mest allan daginn bara hérna á Webster. Mig langaði helst að sofa þennan dag af mér. Ég bjóst við þrumuveðri. En svo birti til. Um það leyti sem ég talaði við Alexander og mömmu og pabba á Skype þá byrjaði að birta til. Þá lyftist yfir mér og ég vildi fara út að gera eitthvað. Ég átti nú einu sinni afmæli. Ég fór í fína nýja fjólubláa kjólinn minn, fínu Anna Sui fjólubláu og svörtu sokkabuxurnar mínar, Steve Madden gladiator sandalana mína og tók fjólubláu regnhlífina með – til öryggis. Allt var mjög fjólublátt og yndilegt. Við Birta löbbuðum niður 5^th avenue í átt að Tiffany’s. Við löbbuðum ekki hratt enda spáir maður lítið í tímanum þegar maður er í New York. Allt bara gerist á sínum hraða, sem er oftast mjög hraður. En þegar við komum að Tiffany’s var búið að loka. Ég sem ætlaði að kaupa hálsmen sem ég mun fá frá mömmu og pabba í afmælisgjöf. Ég kaupi það kannski bara í vikunni eða næstu helgi. Ég hef enn nógan tíma. Vonsvikin og ponsu á bömmer rákumst við á fínan veitingastað sem kallaðist Rue 57. Alexander, þú kannast kannski við hann, við löbbuðum þar framhjá og ég sagði hvað mér fannst hann vera franskur. En þarna borðuðum við Birta afmælismatinn sem var auðvitað sushi! Og var það ekki bara besta sushi sem ég hef nokkurn tímann smakkað. Og mojito. Besti mojito sem ég hef smakkað. Og Créme Brulée. Besta sem ég hef smakkað. Þannig að þessi veitingastaður fékk 10 í einkunn og heppnaðist því kvöldið frábærlega. Eftir matinn tókum við svo góðan og hraðan göngutúr tilbaka þar sem við þurftum að ná í bíó. Við náðum að labba niður 20 “blocks” á um 25 mínútum og náðum í bíóið á góðum tíma. Keyptum okkur stóóórt popp og stóóórt kók og horfðum á Funny People sem er virkilega fyndin og krúttleg mynd. Semsagt, ég er orðin 22 ára og lífið heldur áfram að vera skemmtilegt. En aðeins ef maður tekur lífið í sínar hendur. Ef maður vill gera eitthvað þá á maður að gera allt sem maður getur til að láta það gerast.

 Nú er það byrjað. Flashback frá New York fyrir 2 árum síðan – ég kemst ekki á netið inní herberginu mínu. Kannski mun ég komast eftir nokkra daga, það verður bara að koma í ljós en eins og er kemst ég aðeins á netið úti á þakinu hér á Webster þar sem ég kemst inná ókeypis aðgang hjá The New Yorker Hotel sem er hérna við hliðina. En ég þarf að vera á þakinu! Þakið er samt frekar næs staður, ég tengist auðvitað ekki rafmagni en það eru stólar og borð og sólbaðsstólar og frekar gott að sitja þar á kvöldin. Þannig ég lifi alveg af ef ég tengist bara uppá þaki :)

 

En semsagt, hér er ég komin á The Webster sem er gistiheimili aðeins fyrir konur, og aðeins fyrir konur sem eru að vinna eða í skóla eða í internship. Að koma hingað var eins og að koma 30 ár aftur í tímann. Húsið er á 13 hæðum og húsgögnin í herbergjunum hafa greinilega verið hér í þónokkurn tíma en alltaf máluð hvít - eins og kommóðan mín er svona stíf útaf málningu. En herbergið bara lítið og kósí – kommóða, “þægindastóll,” rúm, skrifborð með skrifborðsstól, lítil hilla, vaskur og skápur fyrir ofan vaskinn og svo mjög rúmgóður skápur. Baðherbergisaðstaða er á hverri hæð og mötuneytið niðrí kjallara. Allt er samt mjög flott og kósí, stórar og miklar setustofur, bókasafn, sjónvarpsherbergi með mörgum hægindastólum og tölvuherbergi. Svo er morgunmatur frá 6:45-8:45 og kvöldmatur frá 17:00-19:45.

 

Annars var nú ekkert verið að sýna manni um, ég þurfti bara að átta mig á öllu sjálf sem var hálf furðulegt en þegar ég kom heim úr vinnunni í dag labbaði ég um og fann “Dining Room” og fékk mér að borða kvöldmat. Maturinn virtist vera allt í lagi en tilfinningin að taka sér bakka, segja hvað maður vill á diskinn sinn og finna sér síðan eitthvað að drekka er svona eins og maður sé í High School. Svona vandræðaleg. Þannig var það allavega fyrir mig. Í kvöld var mac’n’cheese eða lax og svo er alltaf salat- og súpu bar sem er frekar fínt. Þannig ef það er eitthvað vont að borða get ég alltaf fengið mér það og brauð.

 

En það eru klárlega þó nokkuð strangar reglur. T.d. mega “male visitors” ekki fara lengra en lobbýið og ef þeir fara í lyftuna verða þeir að vera í fylgd starfsmanns!

 

En ég verð nú bara hér í 3 vikur þannig þetta er alls ekki slæmur staður. En margir hér sem eru búnir að vera hér allt sumarið eru komin með ógeð. Það hljómar ekki svo illa að hanga á netinu á þakinu á kvöldin, eða fara í sólbað á þakinu (veit ekki hvort ég mun gera það samt, er eldrauð á bakinu núna bara vegna þess að ég var í klukkustund í hádegishlénu mínu í sól í Bryant Park.

 

Og úh! Tori Amos spilar hérna í Radio Music Hall 13. ágúst og Emilíana Torrini 14. ágúst. Pant fara á báða tónleikana! :)

 

Annars talaði Anna Sui við mig meira í dag. Hún bað mig um að ljósrita ákveðin part af efni og ég gerði það og svo allt í einu var hún komin inná skrifstofuna sína. Ég vissi að ég þyrfti að láta hana fá ljósritið eeen ég má tæknilega séð ekki fara inn til hennar – og Thomas (aðstoðarmaður Önnu) var í símanum þannig ég ákvað bara að fara inn. Sem var svo rétt ákvörðun því þá bað hún mig að ná í ákveðið umslag fyrir ljósritið og önnur skjöl sem hún skrifaði eitthvað á og rétti mér það síðan – allt á meðan hún var að tala við mömmu sína í símanum. Og henni fannst það bara besta mál að ég kom inn til hennar og sagði meira að segja “Thanks.” Ég veit ekki hvort þetta hljómur ofur ómerkilegt fyrir ykkur en fyrir mig er þetta eins og að vera tala við fræga manneskju – enda er hún mjög fræg hérna í Ameríkunni.

 

Eftir hádegi fór ég síðan að vinna í afgreiðslunni eða “front desk.” Þar er alltaf mjög rólegt en þetta var í fyrsta skipti sem ég var að vinna þarna. Þar hitti ég Bob Sui sem er bróðir Önnu og er á svipuðum aldri og hún – kannski aðeins yngri. Hann var mjög áhugasamur um mig og Ísland og Evrópu og langaði mikið að ég myndi reyna að reprisenta Anna Sui ilmvatnið á Íslandi. Hann vill semsagt að ég fari í þær búðir sem það muni henta og reyna að fá þær til að selja ilmvatnið. Því Anna Sui merkið er núna að reyna komast inná Evrópumarkað. Í Bandaríkjunum og Asíu er mjög auðvelt að kaupa eitthvað Anna Sui en það er nánast ómögulegt í Evrópu – nema auðvitað af netinu. En það var frekar gaman að spjalla við Bob, mjög vinalegur náungi en inni á milli var ég bara að lesa þar sem þetta er eitt af þessum störfum þar sem maður á bara að vera viðstaddur – til að svara örfáum símtölum og taka á mótu örfáum umslögum yfir daginn. Ég sá samt á dagskránni að ég mun varla vinna þar aftur, bara einu sinni í hádeginu í næstu viku. Þessu starfi er nefnilega skipt á milli allra nemanna í öllum deildum þannig fæstir gera þetta nema einu sinni til tvisvar á 2ja vikna fresti.

 

Svo fékk að fara um hálftíma fyrr heim sem var næææs...

Ýmislegt hefur gerst á þessari viku síðan ég bloggaði síðast. Um helgina fórum við Alexander saman í Soho og versluðum. Alexander keyptir sér ofurdýr og ofurflott jakkaföt í Banana Republic oooog Alexander keypti líka handa mér Anna Sui kjól í afmælisgjöf! Eina sem ég vildi í allri ferðinni! Ég var í Anna Sui búðinni á Greene St. í Soho í þónokkurn tíma að velja mér kjól og fór í gegnum öll fötin í búðinni. Ég naut þess í botn. Það er svo miklu skemmtilegra að vera í dýrri designer búð ef maður ætlar í alvöru að kaupa eitthvað. Mig langar aftur! Ykkur finnst það kannski fáránlegt að mér fannst æðislegt að fá Anna Sui poka fyrir kjólinn minn sem ég gat labbað um alla New York. “Já, ég var að kaupa mér eitthvað í Anna Sui búðinni.” – hugsaði ég þar sem ég labbaði inn í hinar ýmsu búðir í Soho. Manni finnst maður eiga það meira skilið að labba inn í fínar búðir ef maður er með poka frá fínni búð. Hehe, langaði bara að deila þessu með ykkur.

 

Daginn eftir fórum við Alexander í mission til Queens fyrir Sunnu en náðum þó að versla líka fyrir okkur sjálf. Ég keypti Prototype leikinn handa Alexander í afmælisgjöf (ég veit, mitt budget var tööluvert lægra en hjá Herra Alexander). Svo keypti ég mér yndislega Steve Madden gladiator sandala og aðra hælaskó sem ég þarf að ná í næsta laugardag því það þurfti að panta þá. Það verður því gaman að fara aftur í Queens og ná í skóna mína. Eftir Queens ferðina brunuðum við Alexander aftur á Manhattan, fórum heim með pokana og fórum svo niður að bryggju þar sem við fórum í 3ja tíma siglingu um Manhattan. Sama sigling og ég fór í fyrir 2 árum síðan! Það er alltaf gaman að sigla framhjá Frelsisstyttunni og Brooklyn Bridge og slaka á og horfa á þessa stórkostlegu borg sem er í rauninni bara á lítilli eyju með risavöxnum húsum troðið á eyjuna.

 

Á mánudaginn vann ég til 18:00 eins og vanalega en um kvöldið fórum við á Hard Rock. Það var nææs. Líka eitthvað sem maður á að gera, að fara á aðal Hard Rock staðinn í heiminum á Times Square. Daginn eftir fórum við, fín til fara á Phantom of the Opera á Broadway. Alexander fór í jakkafötunum sínum og ég í Anna Sui kjólnum mínum. Ég sver það, við vorum flottasta parið labbandi á götum New York! Take my word for it! Phantom of the Opera var svo auðvitað æðisleg upplifun. Ég fékk oft gæsahúð og tónlistin var alveg ótrúleg. Miðarnir voru fokdýrir en þess virði. Síðasta kvöldið okkar Alexander var þ.a.l. fullkomið. Að labba um New York í fínu fötunum sínum með Phantom lögin á heilanum var klárlega besti parturinn!

 

Nú er Alexander farinn heim og ég flyt yfir á The Webster á morgun. Nú verður lífið mun rólegra og meira og minna bara vinna. En bara svo þið vitið er Anna Sui búin að tala nokkrum sinnum við mig, hvort sem hún er að segja “Excuse me” eða “Have you copied these already” þá er ég allavega til fyrir henni sem er frekar gaman. Svo er ég að kynnast hinum nemunum betur þannig þetta er mjög gaman. Í dag fékk ég líka gefins boli og húfu merkta Anna Sui, freeekar næs. Eitthvað sem nemar máttu taka úr skápnum sem var allt í mjög litlum stærðum þannig ég gat fundið eitthvað sem passaði mér, auðvitað! Alltaf gaman að eiga meira Anna Sui, me like!

 Mér finnst eins og dagarnir hérna séu rólega að fara í einhvers konar rútínu. En þeir verða líklegast ekki að rútínu fyrr en Alexander er farinn heim. Þá nennir maður kannski ekki eins mikið að fara út og gera hluti eftir vinnu. Vinnan er frekar fín, allir eru mjög vinalegir og hjálpsamir við nýja nemann sem er ég og Thomas, sá sem er aðal aðstoðarhönnuður Önnu og þar á meðal minn yfirmaður hrósaði mér í dag og sagði að ég væri í flottum kjól. Það er alltaf góð staðfesting að maður klæði sig ágætlega. Flestir klæða sig samt mjög venjulega þannig meira að segja minn stíll sem er oft frekar íhaldssamur stendur út.

Um helgina fórum við Alexander á ýmsa áhugaverða staði og var því helgin mjög fljót að líða. Á laugardaginn fórum við á Museum of Natural History og fórum á svona Planitarium sýningu sem mér fannst alveg sýna heiminn og hvernig hann virkar í nýju ljósi. Þetta var semí fyrir börn þar sem það var verið að segja hvernig sólin virkar og svoleiðis en maður var í svona bíóherbergi í laginu eins og hálf kúla þannig að skjárinn var loftið sem var kúla þannig þetta var svona í semí þrívídd. Svo á sunnudeginum fórum við til Brooklyn á Brooklyn Fleamarket þar sem ég keypti mér bol litaðan með te-i og heklaðan að smá leyti. Þar borðuðum við líka Fish Tacos sem var bara freeekar gott með rauðlauk sem er nýja uppáhaldið mitt. Ég veit, á einum mánuði á Kaffi Roma lærði ég að drekka kaffi og borða lauk. Eitthvað sem ég hef ekki gert alla mína ævi.

Í kvöld fórum við Alexander á Applebee’s veitingastaðinn á Times Square (all american stað í gegn með hafnabolta á skjá, MJ tónlist og risa hamborgurum) og svo í bíó á Brüno. Loksins fékk ég að sjá þessa mynd en ég vildi að ég hefði séð hana í sal fullan af Íslendingum. En hún var samt ofur fyndin, en eins og oft með gamanmyndir þá hafði maður séð allt það fyndna í trailernum sem er algjör synd. Og vá, við keyptum okkur stórt popp og stórar kók og stórar kók hérna eru beyond stórar! Ég þurfti að halda á kókinu með BÁÐUM höndum!

Ah, svo sá ég Önnu í fyrsta sinn í dag (as in Anna Sui) og hún er mun lægri en ég ímyndaði mér. Hún er samt frekar kúl en maður talar ekki við hana og ætti helst ekkert að vera horfa á hana. Ég er frekar ósýnileg fyrir henni. En skrifstofan hennar er náttúrulega við hliðina á hönnunardeildinni þar sem ég er alltaf þannig hún labbar oft í gegn eða er í herberginu, þá stressast maður alveg upp ef maður hefur ekkert verkefni því Thomas hefur sagt við okkur að ef Anna Sui er inni í herberginu á maður frekar að þykjast vera að gera eitthvað heldur að horfa bara út í loftið. Fyndið að sjá hvað allt verður raunverulegt á einu bretti. Anna Sui er alvöru manneskja og ég hef svona semí myndað augnsamband við hana. All in good time people, aaall in good time.

Ég tók þessa bara á símanum mínum en þetta er semsagt gangurinn að showroom-inu, á þessum gangi kemur maður úr lyftunni.

 17. júlí 2009

Ég sit í krúttlegu íbúðinni okkar Alexanders á 47. street. Okkur tókst að komast hingað í gær án nokkurra vandræða og vil ég rekja það til hversu vel ég rata í New York... eða að gatnakerfið er fáránlega auðvelt. Í gær náðum við að sjá þónokkuð af borginni sem ég bjóst aldrei við að við myndum ná á einum degi, hvað þá deginum sem við kæmum hingað frá Íslandi. Við sáum Times Square sem var eitt af því fyrsta sem Alexander sá hérna og það er alltaf ákveðin upplifun að standa þar og horfa bara í kringum sig á ringulreiðina, ljósin og sjónvarpsskjána. Þaðan löbbuðum við uppeftir þónokkurn spöl í Central Park. Þar settumst við niður í grasið og horfðum á ýmis lið spila hafnabolta. Hversu amerískt er það.

Eitt sem ég hef líklegast aldrei nefnt er áreitið sem maður fær á götunum í New York. Á vinsælum breiðgötum eins og 5^th Avenue er endalaust áreiti frá fólki sem er að reyna rétta manni auglýsingamiða eða selja manni demó. Sumir byrja bara að tala við mann af því að maður horfir ekki í burtu. Mæli með ipod.

Eftir fína hvíld í Central Park þá löbbuðum við í Apple búðina þar sem ég eyddi einhverjum $160. Við Alexander keyptum okkur bæði nýjasta ipod shuffle og svo keypti ég mér Wacom tölvuteikniborð! Elísabet, þú mátt vera stolt núna! Á leiðinni tilbaka heim sáum við Tiffany’s! Ef einhver kannast ekki við Tiffany’s þá er það aðalskartgripabúðin í Bandaríkjunum og frægust fyrir að vera í Breakfast at Tiffany’s sem er uppáhaldsmyndin mín! Það var æðislegt að labba þar inn og bara skoða á skartgripi í vel fægðum glerkössum með eeengum verðmiðum. Svo fórum við á 2. hæð að skoða trúlofunarhringa og það eru bara rugl hvað allt klingir og glampast á mann. Maður tárast nánast útaf demöntunum sem glampa í augun á manni.

Nefndi ég að við búum á götu sem kallast demantagatan? Diamond street. Orthodox gyðingar eru mjög venjuleg sjón hér á götunni okkar með svartan hatt og grátt krullað hár á hliðunum og langt grátt útstætt skegg. Fyrst héldum við að þessir menn væri Amish en nei, gyðingar.. sem eiga demanta eða selja demanta eða smíða demanta.

Ókei, allt þetta gerðum við semsagt í gær en í daaaag var fyrsti vinnudagurinn minn hjá Anna Sui!

Alexander labbaði með mér í vinnuna í morgun. Ég átti að vera mætt kl. 10 og ég var mætt um tíu mínútur í. Ég kvaddi Alexander og fór í andyrið þar sem ég tók lyftu upp á 15. hæð. Ég var ofur stressuð en fannst þetta samt mjög raunverulegt. Þetta var að fara gerast. Þegar lyftan opnaðist þá stíg ég inn á lítinn gang þar sem veggirnir eru fjólubláir og stórir rammar með flottum editorial myndum hanga á veggnum. Mér er bent að fara í átt tvöfaldri hurð með mósaíkskreytingum. Ég þori varla að opna því ég sé töluvert myrkur inni. Þetta er semsagt showroomið þar sem fatarekkar og fallegar skreytingar eru. Veggir allstaðar fjólubláir, konunglegir svartir stólar með fjólubláum púðum og ég horfi bara niður á fjólubláu sokkabuxurnar sem ég kom í og hugsa: “Hentugt að fjólublátt skuli vera í tísku núna.” Ég hitti Madge sem er yfir showroominu og ég hef einmitt verið í sambandi við hana í kringum að fá þessa nemastöðu. Hún sat í símanum þannig ég þurfti að hinkra aðeins en svo fékk ég eyðiblöð til að fylla út og bækling til að lesa um hverjar reglurnar væru núna hérna. Eftir það fékk ég skoðunarferð um fyrirtækið. Anna Sui Corp. er semsagt á 6. hæð og 15. hæð. Á 6. hæð er allt sem tengist business og þar er einnig saumað. Á 15. hæð er mikið um sníðagerð, hönnunardeildin þar sem ég vinn og síðast en ekki síst, skrifstofan hennar Önnu. Ég fékk ekki að sjá þar inn en mín deild er næst skrifstofunni hennar. Í hönnunardeildinni hitti ég Thomas, sem er hægri hönd Önnu og þar af leiðandi minn yfirmaður. Í dag var víst rólegur dagur þannig það var ekki eins mikið fólk að vinna í hönnunardeildinni eins og venjulega. Í dag hitti ég þrjá nema, einn yfirnema (head intern) sem heitir Amy, svo er það hinn 17 ára Matthew og hin 20 ára Asla. Ég kynntist Matt og Asla mest þar sem ég fór í hádegismat með þeim. Fyrst var mjög rólegt að gera og ég vissi eiginlega ekkert hvað ég átti að gera af mér. Svo fékk maður eitt og eitt verkefni eins og t.d. fór ég í tvær sendiferðir, eina bara með eitt bréf og svo náði ég í pakka af DVD diskum alveg niðrá 52. street. Anna Sui er á 39. street þannig þetta var alveg klukkutíma ferð að labba fram og tilbaka. Sem betur fer var ég með ipodinn minn nýja þannig ég náði að vera ofursvöl á götum New York og labbaði og labbaði. Það er alltaf góð tilfinning.

Vegna þess hve lítið var að gera heyrði ég oftar en einu sinni um daginn að við fengjum örugglega að fara fyrr heim en svo á endanum fórum við bara heim um 20 mín. í sex en það var kannski af því að ég var í svo stóru skipulagningarverkefni seinustu klukkutímana og hinir nemarnir voru líka að gera eitthvað þannig þau voru ekkert að senda okkur heim víst við höfðum verkefni.

Eftir góðan fyrsta dag í vinnunni labbaði ég heim til Alexanders og við fórum nánast aftur út að reyna finna okkur að borða. En eins og gerist oft í New York þá freistast maður fyrst til að fara í nokkrar búðir áður. Við kíktum í H&M (loksins!) og í Barnes&Nobles og keyptum okkur nokkra hluti. Svo enduðum við á gamla Pizza Hut staðnum sem ég fór á fyrir 2 árum síðan og tókum lestina heim. 

Að vera komin hingað er æðislegt og eftir aðeins 2 daga er maður alveg tilbúinn í að flytja hingað. Semí. Það er ofur dýrt að borða hérna samt.

Tjékkið á myndum á facebook!

         

 Vúsh, það fer aaalveg að koma að því. New York. Seinasta vaktin mín á Kaffi Róma er á morgun. Svo kemur helgin með sínu partíi og Kolaportsseljeríi og svo er staffagrill en svo bara bið.. og pakka niður. Ah, og myndatakan næsta miðvikudag! Shiiiit.. þarf að redda svörtum mjög háum skóm í stærð 39? Einhver? :D

Ég fór í klippingu í dag. Það var mikill léttir. Það er alltaf svo góð tilfinning að fara í klippingu og fá að verða aðeins nýrri manneskja. Klippingin og litunin gerði mig helmingi tilbúnari að takast á við þau verkefni sem mér munu færast í New York. Já. Þar sem klippistofan var í Glæsibæ þá freistaðist ég til að fara á Saffran. Ég fékk mér Arabíu Nanwich, geðveikt. Ég labbaði heim með nýju fínu klippinguna mína og saffranið mitt og borðaði svo úti á svölunum heima með Kyoko og fröken Lenu. Svo, þar sem ég var bíllaus ákvað ég að lita nokkra boli í mínum eigins pottum. Venjulega fer ég út í skóla til að lita, þar sem það er sérstakt herbergi fyrir svoleiðis en ég ákvað loksins bara að láta verða að því að fórna nokkrum pottum - ég held samt að það sé allt í lagi með þá. Þeir eru a.m.k. hreinir. Það var virkilega góð tilfinning að vera gera eitthvað, eins og að lita þessa boli. Ég er ekki búin að sauma né lita neitt í meira en 2 mánuði. Ég hef aðeins teiknað aðeins. Þannig ég byrjaði bara lita eins og enginn væri morgundagurinn og endaði með að lita 4 nokkuð flotta boli sem ég mun svo selja í Koló á laugardaginn.

                                                                                          

Ég er mjög ánægð með útkomuna, það var virkilega gaman að gera bara einhverjar tilraunir og blanda saman litum og sjá hvað gerist. Þeir eru líka allir mjög sumarlegir.

Hvað finnst ykkur? :)

Það er ýmislegt á dagskránni áður en ég fer út sem hefur komið upp bara nýlega. 9. júlí fer ég loooksins í klippingu og litun. Þá ætla ég að láta lita hárið aftur rautt og láta klippa það einhvern veginn - ekki ákveðið en einhvern veginn hef ég á tilfinningunni að ég láti hárið ekki fjúka. Síðast þegar ég var í New York var ég með stutt hár, kannski tími til að prófa New York með sítt hár. Kannski er munur! Svo ætla ég ásamt Birtu bekkjarsystur minni að selja föt og dótarí í Kolaportinu laugardaginn 11. júlí. Þá hafið þið tækifæri til að bæði hitta mig og styrkja mig (eða Birtu) til ferðar okkar til New York, þar sem hún er líka að fara í internship :D Ég er að fara selja ýmsar gersemar eins og leðurjakka (sem er nr. 12), ógeðslega flotta háhælaða skó (nr. 37), rauða lolitu kjólinn minn (stærð ca. 8-10) og allskonar boli, buxur, skó og bara allt sem ég má missa á þessari stundu enda snýst þetta um survival í dýrustu borg heims (gengið er tvöfalt hærra núna en fyrir 2 árum) þannig nú duga engin vettlingatök! (Eða hvað sem maður segir...)

Sama kvöld fer ég í staffagrill og kveð þar með samstarfsmenn mína í bili, ég mun nú samt líklegast halda þarna áfram með skólanum aðra hvora helgi. Og svo 15. júlí, daaaginn fyrir flug þá er skipulögð myndataka af fötunum sem ég hannaði fyrir 2. árs tískusýninguna. Það verður líklegast mjög gaman og alltaf gaman að fá fleiri myndir í möppuna :)

Nú eru aðeins 10 vinnuvaktir eftir og 17 dagar í ferðina og ég finn hvernig spennan er að fara breytast í stress! Og þá aðallega stress yfir því hvernig ég eigi að klæða mig fyrsta daginn og halda fjölbreytni í klæðarburði í heilan mánuð á meðan ég er að vinna. Ég býst við að ég muni eyða miklum peningum í föt, ég þarf að borga 150.000 kr í gistingu (ég veit!) og svo mun ég líklegast eyða svipuðum pening í föt og þar á eftir vonandi ekki meira en 50.000 kr í mat *krossafingur* Vóh, ég var að gera mér grein fyrir því akkúrat núna hvað þetta er dýr ferð því ég er búin að kaupa flug á 63.000 kr. Við skulum ekkert segja samanlagt upphæðina upphátt. Nei.. nei.

En maður þarf að láta draumana sína rætast og á meðan maður sekkur sér ekki í neinar skuldir þá er þetta nú bara allt í lagi :D

Og btw. finnst engum öðrum skrítið að júní er strax að verða búinn?

 Loksins loksins er ég komin með örugga gistingu allan tímann sem ég verð í New York. Semsagt, svona verður þetta.

Þann 16. júlí munum við Alexander fara í loftið kl. 10:30 og fljúga til New York. Alexander verður ansi þreyttur því nóttina áður mun hann vinna næturvakt hjá CCP. Hann er nú samt að fara í 2ja vikna frí þarna úti þannig hann getur hvílt sig nóg eftir langt ferðalag. Þær tvær vikur sem Alexander verður með mér í New York munum við gista í stúdíóíbúð á 47. street milli 5. og 6. avenue sem er mjööög stutt frá Times Square og þá er vegalengdin milli íbúðarinnar (B) og Anna Sui (A) svona, eða rúmar 15 mínútur í labbi samkv. google map.

Á þessum tveimur vikum ætlum við Alexander í einnar nætur ferð til Washington, á Broadway að sjá Phantom of the Opera ásamt því að fara á ýmis söfn, á merkilega staði og auðvitað í búðir! En takið eftir því, alla virka daga mun ég samt sem áður vera að vinna frá 10-18 þannig við verðum að skipuleggja okkur vel til að geta gert allt!

Svo flýgur Alexander heim, daginn eftir afmælisdaginn sinn 29. júlí og 30. júlí fer ég úr íbúðinni og á The Webster, gistiheimili fyrir konur sem hefur verið til síðan 1925. Þá máttu einhleypar konur ekki leigja sér íbúð og þá voru svona heimili stofnuð og er The Webster eitt af þeim fáu sem standa eftir. Ég hef verið að lesa mér til um svona staði og flestir í New York hafa hætt á síðustu 10 árum. En þetta virkar vel fyrir mig þar sem ég er að leita mér af þægilegu húsnæði bara fyrir mig í 3 vikur. Ég fékk semsagt svar í dag og ég hef pottþétta gistingu þarna. Þar mun ég gista í 3 vikur og vera í fullu fæði og allt þannig þetta verður líklegast mjög þægilegt og þetta er líka mjög stutt frá Anna Sui. Samkv. google map mun það taka mig 11 mínútur að labba í vinnuna, sem er bara algjör lúxus.

Jæja, þá er ég búin að googlemappast og nú er ca. mánuður í þetta og þegar maður gerir ekkert nema vinna þá hugsar maður einfaldlega ekki um annað en ferðalagið sitt.

Pabbi er búinn að vera á Landspítalanum Hringbraut núna í næstum 3 vikur en hann útskrifast á morgun. Hann fór semsagt í hjáveituaðgerð þar sem teknar voru æðar úr hægri fæti og látnar í hjartað. Hann er mjög aumur og máttlaus og má ekki keyra bíl fyrr en um miðjan júlí sem er hálfgjört sjokk fyrir hann og mömmu því þá komast þau ekki neitt! Þetta verður áhugavert.

Svo er lítill kettlingur í pössun hjá Martynu fram yfir helgi þannig það eru 4 kisur hérna núna! Lúlli mun reyndar fara heim með mömmu á morgun en hann er búinn að vera hér í nánast 3 vikur. Það fyndna er að það er ekkert svo mikill munur að hafa 2 kisur eða 4 kisur. Mér finnst bara mjög þægilegt að sjá alltaf kisu í kringum mig. 

*Uppfært 14. júní*
Öh... brilliant planið mitt um að sýna ykkur þetta á google map feilaði á einhvern frábæran hátt þannig ble... for now.

 Nú er kominn júní og styttist því óðfluga í New York ferðina mína, aðeins 45 dagar, sem þýðir aðeins eitt. 45 dagar til að safna og undirbúa ferðina. Í næstu viku verð ég vonandi pottþétt komin með gistinguna mína á The Webster, ég stend í ýmsum undirbúningum núna, þarf að taka út 50 dollara (og til að gera það hér á Íslandi þarf maður að sýna farmiða í bankanum!) og svo þarf ég að senda það út ásamt umsókn og staðfestingu á Anna Sui starfsnáminu til The Webster. Þetta er nefnilega svona spes gisting fyrir konur sem eru annað hvort að læra, í starfsnámi eða að vinna í New York. Þetta er víst búið að vera í einhver 60-70 ár til að styrkja stöðu kvenna á vinnumarkaði eða eitthvað svoleiðis. Sem er bara gott, gefur mér ódýrari gistingu :)

Ég fór á Dalai Lama í gær, Gummi var svo góður að bjóða mér og ég held að það hafi gefið mér mjög mikið. Margt sem Dalai Lama sagði var mjög mikið common sense og hann var svo sem ekki að koma með neitt nýtt en stundum snýst bara um að heyra réttu hlutina á réttum tíma. Því þegar hann sagði að græðgin hefði tekið yfir um í heiminum þegar efnahagskreppan varð þá fór ég að líta í eigin barm. Ég veit ekki hvað ég raunverulega vildi í þessu starfi hjá Rauða Krossinum en ég sá a.m.k. tölvuna í mjög skýru ljósi. Á endanum hentaði tímasetning vinnunnar minnar á Café Roma og vinna Rauða Krossins ekki þannig starfið hentaði mér ekki núna. Kannski hafði græðgin verið of mikil hjá mér, að ímynda mér að ég gæti safnað mér svona og svona miklum pening fyrir New York. Kannski er ég meiri munkur heldur en nokkurn tímann útrásarvíkingur því ég virðist ekki kunna að vera EKKI fátæk.

En nú get ég notið sumarsins betur, ég mun eiga mína frídaga hjá Café Roma þó þeir séu fáir en þá mun ég bara nýta þá vel, eins og að fara eins oft og ég get í Elliðarárdalinn og slaka á fyrir framan uppáhalds lækinn minn á uppáhaldsstaðnum mínum og borða nesti.

Maður verður að passa að ofgera sér ekki.

Annars fór ég í fótbolta áðan með Andra, Helga og Tómasi; og Alexander, Elísabet og Frikki horfðu á. Þetta er ágætis venja að hittast einu sinni í viku eða einu sinni á 2ja vikna fresti og fara í fótbolta. Maður fær svo mikið út úr því að spila þessa íþrótt, það er ótrúlegt. Gott að halda sér líka í einhvers konar formi þar sem ég hef ekki farið í Hreyfingu svo dögum, jafnvel vikum skiptir. Ég fer pottþétt um helgina, ég lofa!

Nú í aðdraganda New York ferðarinnar er lítið annað hægt að gera en að láta sig dreyma -  á milli þess sem maður vinnur eins og brjálæðingur. Þannig ég ákvað að pósta smá draumabloggi sem er samt sem áður örlítið raunsætt þar sem ég mun kannski kaupa eitthvað af þessum hlutum. Jæja.

Fyrst og fremst hef ég látið mig dreyma um nýju Macbook tölvuna alveg síðan ég sá kynningarmyndbandið fyrir hana á apple.com. Vídjóið seldi mér tölvuna nánast samstundis, um leið og ég heyrði Coldplay lagið var tölvan mín!


Ég get fengið hana úti á 170.000 kr eða 200.000 kr. sem er 100 þús. krónum ódýrara en hér heima.