Seinasti dagurinn í vinnunni er á morgun. Þetta var skemmtilegt starf. Ég varð mun opnari með hverjum deginum sem leið og byggði samt auðvitað ákveðinn skjöld eða styrkleika gagnvart neikvæðu fólki. Þetta er líka starf sem gefur manni ákveðna friðþægingu. Ég vil gera mitt af mörkum og ég er ákveðin í því að fara í sjálfboðastarf einhvern tímann á næstu árum en þennan mánuð þurfti ég að vinna mér inn pening, þannig það var gott að ná þessum tveimur þáttum í eitt starf.

Ég hélt líka smá staffapartí hérna í gærkvöldi þar sem við bökuðum gulrótaköku! Það var virkilega gaman að gaman að hittast svona rétt áður en ég fer þannig þetta var hálfgert Unicefkveðjupartí. Synd og skömm að þetta starf varði ekki lengur en hver veit nema ég vinni með Unicef aftur í framtíðinni.

Ég var aðeins að byrja að pakka áðan. Ég held að ég verði nokkur skotheld með allt sem ég þarf. Allt sem ég á og nota er komið í ferðastærð hvort sem það er sjampó, koddi eða hárþurrka. Nefndu það! Nú á ég allt í svona oggupínustærð.

Það verður gaman að hitta alla aftur á Wacken. Við höfðum aldrei almennilegt kveðjupartí en áður en ég veit verður ferðin búin. Ég vona samt að ég nái að blogga eitthvað úti og mögulega setja inn myndir.

Ég mun sakna Kyoko virkilega mikið. Hún er búin að vera svo yndisleg þessa síðustu daga. Kannski finnur hún á sér að ég er að fara og er að reyna skora extra ruslapomsustig svo ég kaupi eitthvað fallegt handa henni. En það verður gaman að sjá hana aftur og þá verðum við glaðar saman.

Ég flýg á laugardagsmorgun og Alexander mun líklegast reyna að sækja mig á flugvöllinn. Svo munum við gista fyrstu tvær næturnar í Helsinki, förum svo kannski til Tallinn í Eistlandi og svo í Múmínland! Svo liggja leiðir væntanlega til Stokkhólms og svo niður eftir Svíþjóð. Kannski náum við að fara aðeins til Noregs, en hver veit.

Wish me luck!

Þá er ég komin heim af Ísafirði og var það bara hin fínasta ferð, það tók nú samt alveg á þar sem við vorum að vinna meira og minna allan daginn. Við vorum oftast að taka nokkra tíma fyrir mat og svo um kvöldið og svona þannig allur dagurinn fór í einhvers konar Unicef tengd mál. Við gengum í hús á Ísafirði, Bolungavík, Súðavík og Flateyri og gekk það svona misvel en mér fannst það bara mjög fínt enda vorum við virkilega heppin með veður, það var sól og blíða allan tímann. Flateyri var nú bara draugabær þar sem húsin voru niðurnídd, mörg til sölu/leigu á "gjafaprís" og aðalega mikið af pólverjum sem skildu okkur ekki. Allt er samt mjög friðsælt, fáir íbúar á flestum stöðum en það er lítið annað þarna en náttúran sem er samt alveg svakalega falleg.

En svo lentum við í smá vandræðum í morgun þar sem verkfallið var hjá flugumferðastjórn og fluginu okkar var seinkað til hádegis en það átti að vera um morguninn. En við komumst allavega heim, við vorum svolítið stressaðar að þurfa keyra heim eða mögulega gista aðra nótt á Ísafirði en sem betur fer komst ég heim til Kyoko sem var svo glöð að sjá mig. Það verður erfitt að fara frá henni aftur í heilan mánuð.

En hér kemur smá myndasyrpa frá ferðinni.

Á tröppunum hjá skólanum sem við gistum í.


Fríða, Egill og Beggi.


Fallega landslagið á Ísafirði.

Fyrsti dagurinn í nýju vinnunni var í dag og það var bara mjög fínt. Stuttur vinnudagur þar sem hann fór aðallega í fræðslu á efninu, borða popp og svo við fórum í "töff" bláar peysur og kynntum Unicef úti á Laugarveginum í eina klukkustund. Góð upphitun fyrir vikuna og þetta er krefjandi en þetta er allavega jákvætt efni sem maður er að bjóða upp á, ekki endalausa peningaplokkun til stórfyrirtækja sem fer aðallega í laun jakkafatafólksins.

Markmiðið verður samt að ná jakkafatafólkinu úti á götu og ná að tala við það. Það á víst að vera mesta áskorunin.

Aðalmálið núna er að læra það sem ég á að fræða fólk um. Vita hvað ég á að segja. Svona sem kemur með tímanum.

Svo munum við fara út á land, það virðist vera spennandi. Fyrstu tvær vikurnar verðum við í Reykjavík, svo fer ég austur fyrir fjall; Selfoss og þar í kring og svo vikuna eftir það fer ég á Vestfirðina. Seinasta vikan mín í vinnunni verð ég svo bara í Reykjavík. Í ferðunum verð ég með dagpeninga sem er frekar næs og inni á milli er einn og einn dagur svona "fjördagar" þar sem hópurinn gerir eitthvað skemmtilegt saman. Þannig mér líst mjög vel á þessa vinnu.

Það erfiðasta við allan daginn var að hjóla heim... upp brekkuna. Eftir þennan mánuð verð ég semsagt komin í form. Jeeij, það verður nú gott fyrir bakpokaferðalagið.

Ég fékk vinnuna hjá Unicef! Jeij! Ég byrja 2. júní og eftir það á ég örugglega eftir að vera tíður gestur á helstu stöðum borgarinnar þar sem fólk safnast saman. Ég vil taka fram að ég verð ekki einhver brjáluð sölumanneskja sem nærist á því að áreita fólk heldur byggist starfið mitt aðallega á því að hvetja fólk til að láta gott af sér leiða með því að t.d. verða heimsforeldrar og svo á ég aðallega að vera kynna starfsemi Unicef. Ég verð bara að vinna í mánuð, alla virka daga frá 13-17 þannig þetta er engin þrælkun áður en ég fer út í bakpokaævintýrið mitt með Alexander.

Svakalega hljóta foreldrar mínir að vera fegnir. Þau eru búin að áreita mig á hverjum degi spurjandi mig hvort ég sé komin með vinnu og þó ég hafi komist inn í LHÍ og klárað 1. árið með mjög góðar einkunnir þá þurfa þau samt alltaf að ýta á mann. En það er gott að ég gat fengið þessa vinnu því þá get ég látið gott af mér leiða í leiðinni ásamt því að foreldrar mínir geta andað léttar. Þau voru trúlega ekki hrifin af því að þetta átti að vera annað sumarið þar sem ég ætlaði ekki að vinna neitt. Heeee ^^

Útskriftin nálgast hjá Andra og Alexander. Þeir ætla trúlega að hafa sameiginlegt útskriftarvinapartí. Þeir munu trúlega láta ykkur vita á næstunni.

Ég er búin að vera frekar iðjulaus í atvinnuleysi mínu. Ég hef aðallega verið að sofa mikið út, horfa á myndir og teikna. Ég vakti til 5 í nótt og þegar ég ætlaði loksins að fara að sofa þá var sólin að koma upp... þannig ég átti enn erfiðara með að sofna útaf sólinni. Ísland. Ég fór samt niðrí bæ í gær þar sem ég hitti Euan og vin hans. Þannig hey! Ég fer út! Svo hef ég líka labbað mikið með Alexander á kvöldin og farið á línuskauta. Það er svo gaman á línuskautum.

Alexander er farinn að vinna mikið og reglulega með pabba sínum. Við munum líklegast vera í Garðinum mikið núna í enda maí svo hann þurfi ekki stanslaust að vera keyra í Keflavík til að vinna. Svo byrja ég að vinna og þá breytist þetta eitthvað.

Úh, svo er fyrsta Eurovisionkvöldið í kvöld! Húrra! Maður er ekki sannur Íslendingur nema að horfa á þessa keppni, sérstaklega þar sem engar aðrar þjóðir í Evrópu fylgjast með henni. Á Íslandi höfum við Eurovision megaviku, eurovision tilboð, allir verða að eiga til snakk og popp og allir verða að koma saman og horfa á söngvakeppni þar sem flestar þjóðir senda inn lög með úreldum poppstjörnum eða "wannabees" og það sorglega er að við erum í alvörunni að reyna geðveikt mikið að vinna þessa keppni á hverju ári. Ég efast samt ekki um að Íslendingar eiga eftir að halda í þessa hefð í áratugi í framtíðinni þangað til að við vinnum. Þá getum við fyrst slakað á og hætt að reyna.

Mig langar virkilega að sjá Anastasíu teiknimyndina aftur.